Tegen
voedselverspilling zijn betekent ook gangbare reststromen redden
Over biologisch voedsel, reststromen en de vraag wat echte duurzaamheid betekent.
Voedselverspilling tegengaan klinkt eenvoudig: goed eten dat anders wordt weggegooid, alsnog gebruiken. Toch ontstaat er in de praktijk soms een vreemde tegenstelling. Bedrijven die zeggen dat ze voedselverspilling willen verminderen, willen soms alleen werken met biologische reststromen. Alles wat niet biologisch is, laten ze liggen.
Dat klinkt duurzaam, maar is het dat ook?
Biologisch voedsel heeft duidelijke voordelen. Het staat voor aandacht voor bodem, biodiversiteit, dierenwelzijn en een andere manier van produceren. Daar is niets mis mee. Sterker nog: biologisch verdient een stevige plek in ons voedselsysteem. Maar wanneer we praten over reststromen, gaat het om producten die er al zijn. De energie, grond, arbeid, verpakking, opslag en het transport zijn dan al gebruikt. Als dat voedsel vervolgens wordt weggegooid omdat het niet biologisch is, ontstaat er alsnog verspilling.
Wie echt tegen voedselverspilling is, kijkt daarom niet alleen naar het keurmerk, maar vooral naar de vraag: is dit product nog goed, veilig en bruikbaar?
Een kromme paprika zonder biologisch label is nog steeds voedsel. Een partij gangbare zoete aardappelen met een afwijkende maat is nog steeds eetbaar. Brood, groenten, fruit of andere producten die niet aan commerciële eisen voldoen, verdienen nog steeds een bestemming. Het weigeren van zulke reststromen omdat ze niet biologisch zijn, betekent in feite dat goed eten eerder wordt weggegooid dan gebruikt.
Daar zit een ongemakkelijke waarheid.
Sommige organisaties willen zich graag duurzaam profileren, maar stellen zulke strenge voorwaarden dat ze maar een klein deel van de verspilling oplossen. Dat is mooi voor het verhaal, maar minder sterk voor de werkelijke impact. Want voedselverspilling vindt niet alleen plaats bij biologische producten. Juist de grote volumes zitten vaak in de reguliere voedselketen. Daar valt dus ook veel winst te behalen.
Daar komt nog iets bij. Niet iedereen heeft de luxe om uitsluitend biologisch te eten. Voor mensen met een kleine portemonnee telt vooral of voedsel gezond, betaalbaar en beschikbaar is. Natuurlijk mag iedereen voorkeuren hebben. Maar in een samenleving waarin veel mensen moeite hebben om hun boodschappen te betalen, is het ingewikkeld om te zeggen: “Ik eet alleen biologisch, anders niets.” Zeker wanneer er goed voedsel beschikbaar is dat anders wordt weggegooid.
Duurzaamheid mag geen luxeproject worden voor mensen die het zich kunnen veroorloven. Als we voedselverspilling serieus willen tegengaan, moeten we breder kijken. Biologisch waar het kan, maar redden wat goed is waar het nodig is.
De echte vraag is dus niet: is deze reststroom biologisch?
De betere vraag is: kunnen we voorkomen dat dit goede voedsel verloren gaat?
Een eerlijk systeem tegen voedselverspilling gebruikt zoveel mogelijk bruikbare reststromen. Biologisch én gangbaar. Niet alles hoeft perfect in een duurzaam imago te passen om waardevol te zijn. Soms is de meest duurzame keuze simpelweg: goed voedsel niet weggooien.
